In 1982 knoopte ik op straat een praatje aan met de 11 jarige Stefan, die ik onderweg naar mijn auto in zijn woonstraat passeerde. Hij stond in zijn eentje een balletje te trappen tegen een blinde muur en zong luidkeels de frase Neem me méééé... ! uit een lied van een bekende volkszanger. Toen ik daarop een lollige opmerking maakte, volgde hij mij tot mijn auto. Het `praatje' liep uit op een 20 jaar durende vriendschap, waarvan de eerste 5 jaar seksueel gekleurd waren. 

Walter en Stefan bleken ook goed met elkaar door één deur te kunnen. Ook Stefan's moeder informeerde ik over mijn 2e natuur. Zij had er geen moeite mee, zolang ik Stefan maar niet belastte met dingen die hij niet wilde. Voor mij sprak dat vanzelf. Van meet af aan confronteerde ik mijn vriendjes met mijn eigen afgezworen valse schaamte en mijn hang naar het naturisme. Ik liet hen daar vrij in maar vrijwel alle jongens en meisjes (soms meelogerende zusjes) namen deze leefstijl probleemloos over.

Kinderen vertonen van nature toch al weinig schaamte voor hun lichaam en je `leest' hun opvoeding daaromtrent vaak van hen af. De stap naar erotiek of seks wordt daarmee eveneens aanzienlijk kleiner. Dat dit in mijn voordeel werkte wil ik hier dan ook niet verhullen. We sliepen derhalve ook naakt, waarbij erotische gedragingen zich echter veelal beperkten tot tegen elkaar aanliggen en strelen, waar iedereen zichtbaar van genoot.

Verdere `experimenten' liet ik over het algemeen aan hun nieuwsgierigheid over en werden vervolgens meestal geprolongeerd onder het motto ‘niets moet, (bijna) alles mag’. Het lijkt allemaal heel erg `voorgekookt', maar het kwam toch echt voornamelijk voort uit mijn voorzichtigheid. Mijn houding was ook eerder een gevolg van naïviteit dan van geslepenheid. Hoe dan ook, de jongens waren gelukkig en keerden allemaal terug. Alle maatschappelijke vooroordelen ten spijt. Althans zo leek het...

Soms ook vonden de kinderen mij vervelend. Dagelijks douchen, regelmatig handen wassen en tanden poetsen waren in Huize Pijnboom een `must'. Respect voor anderen ook. Dus geen scheldpartijen met `flikker' of `poot' en dergelijke om anderen nodeloos te kwetsen. Maar hen ook het besef bijbrengen dat een meisje geen `wandelende kut' was. Ik bemoeide mij op verzoek of instemming van de ouders met hun school(keuze) en andere opvoedkwesties. Stefan had ADHD en was thuis tamelijk onhandelbaar. Met instemming van Petra nam ik Stefan een jaar in huis. Bij ons gaf Stefan tot moeder’s verbazing geen problemen en werd hij een soort pleegzoon met zijn eigen (logeer) kamer.
 
(wordt vervolgd)