Een jaar later waren Johnny en ik in seksueel opzicht uit elkaar gegroeid, al bleef de vriendschap met elk van de jongens voortbestaan. Tenslotte waren zij hetero en viel ik op jonge(re) jongens. Walter en Stefan waren nu 18, Johnny 17. Toch wilde ik nu een andere (veilige) koers varen en verbrak ik de vriendschap met Philip. Ik was het ook verplicht aan hen. 

Ik was mijn goede baan bij een woningcorporatie kwijt en viel terug op 40% van mijn laatst genoten inkomen. Zolang ik werkloos was vulde ik tijd en inkomen aan met een oppasbaantje bij een hoogopgeleid en elitair gezin met een hoogbegaafd 8-jarige zoontje. Nu kun je denken: `dat is toch de kat op het spek binden?' Maar nee, ik was nooit het type waarbij je je kind niet alleen kon achterlaten. Omdat: a) er sprake was van een werkrelatie; b) er toch altijd wel sprake moest zijn van een soort `klik' die je nu eenmaal niet met iedereen hebt; c) ik in aanleg best wel over zelfbeheersing beschik waar menig hetero vóór zijn echtscheiding jaloers op zou zijn geweest.

Vanaf 1990 hield ik de kantoormuren voor gezien en werd ik buschauffeur. Het stond voor mij symbool voor een zekere mate van vrijheid, maar kinderen hoefden nooit bang te zijn dat ik meer zou controleren dan hun kaartje of abonnement. Maar leuk was het wel. Vaak bleven scholieren in de bus naast me staan praten, want de `antenne' was nog intact.

In 1991 moest ik me toch weer voor de rechtbank verantwoorden na 1 jaar durende vriendschap met een 14-jarige jongen die ik via een advertentie had leren kennen. De jongen liet zich echter in met een criminele vriend, hetgeen ik voorzag en waarvoor ik hem waarschuwde. Tevergeefs. Mijn vriendje kreeg een half jaar jeugddetentie na een gewelddadige straatroof. Moeder en zoon probeerden mij de zwarte piet door te spelen, maar de rechter doorzag dit opzetje en legde mij slechts 240 uur taakstraf en Hfl.1500,- schadeloosstelling op. De taakstraf volbracht ik (met plezier) als patiëntenbegeleider in een ziekenhuis.