Zoals velen in het begin van de jaren '70 deden wilden ook Petra en ik ons van het juk der valse schaamte, preutsheid en hypocrisie van de jaren '50 en '60 bevrijden. Zo ontdekten we tijdens een strandwandeling bij toeval Neerlands eerste naturistenstrand bij St. Maartenszee en schaarden wij ons tussen het bloot van alle soorten en maten, rangen en standen.Het voelde als een bevrijding, 25 jaar na de vorige... In de duinen verzamelden zich de `achterblijvers' met verrekijkers. De middelvinger was toen echter nog geen algemeen gebezigd gebaar-van-afkeuring. Omstreeks 1973 was er echter ook opeens sprake een drietal kindermoorden in en rond Amsterdam. De Telegraaf schreef over een pedofiele dader. Ik was er kapot van en kreeg last van suïcidale neigingen. Als pedofielen tot zulke dingen in staat waren, dan moest ik ook maar het veld ruimen, zo redeneerde ik.

In deze wanhoop belde ik naar Avro's Televizier. Ik wilde op tv doch weliswaar onherkenbaar vertellen hoe anders mijn gevoelens naar kinderen waren dan die van zulke beesten. Op het laatste moment belde ik echter af uit angst. Wil Simons attendeerde mij echter op het bestaan van de Werkgroep Pedofilie van de landelijke NVSH (Nederlandse Vereniging voor Seksuele Hervorming). Daar begon mijn proces van zelfacceptatie pas écht.

Ik leerde er talloze pedofiele mannen en enkele vrouwen kennen met dezelfde geaardheid en ik omgaf mij met een selectief gezelschap dat op de zelfde golflengte zat als ik. Met sommigen heb ik nu, 37 jaar later, nog steeds min of meer contact. De W.P. en ik werkten aan zelfacceptatie en antidiscriminatie en hielden open avonden. Maar ook gaven we voorlichting op scholen, de politieacademie en aan medische studenten. Toch haakte ik eind jaren '70 af. Er liepen me toch teveel `enge' types tussendoor met wie ik mij niet kon identificeren.

Gaandeweg begon ik in te zien dat mijn pedofilie voornamelijk een herhaling, nee meer een inhaalslag van mijn eigen (door astma) gemiste jeugd was. lk projecteerde mijn kindbeleving op andere kinderen, bij voorkeur in een identieke leefomstandigheid, en compenseerde hun eventuele gemis. Als inmiddels volwassene en mede als gevolg van mijn eigen als positief ervaren erotische herinneringen, vertaalde ik mijn warme gevoelens voor jonge jongens ook in seksuele gevoelens. Zo werd mijn verslaving geboren...

(wordt vervolgd)

Ferdi Pijnboom