Tussen 1974 en 1980 leerde ik verschillende jongens kennen bij uiteenlopende gelegenheden. Mijn grootste angst was nog steeds dat ik hen op enige wijze zou shockeren of psychisch beschadigen én natuurlijk een eventuele confrontatie met Justitie.Ik zag seksueel contact als een bekroning van een vriendschap, maar liet zulks afhangen van de ruimte die een jongen daartoe zelf bood. En seks kon in mijn optiek niet slecht zijn. Anders zou de hele wereld zich daarmee met onmiddellijke ingang toch maar eens moeten gaan beperken tot handelingen die slechts de voortplanting dienen... Ik ontdekte dat kinderen voor bepaalde zaken over een antenne lijken te beschikken en oppervlakkig seksueel contact zelfs als plezierig ervoeren.

Ik denk dat bovenstaande er de reden van is dat ik nimmer door een jongen zélf ben aangeklaagd. Alles valt of staat met respect. Elke vorm van dwang of geweld is uit den boze. Een andere misvatting die onder veel volwassenen leeft is dat kinderen (nog) geen seksueel orgasme beleven. Dan heb ik in mijn leven kennelijk de uitzonderingen op die veronderstelde natuurwet ervaren. Ik vond kinderen zo écht, zo perfect onvolmaakt, het goede nog niet afgeleerd en het slechte nog niet aangeleerd.

De ultieme schoonheid dus. Spontaan, ongeremd, onschuldig en eerlijk. Welke volwassene heeft dat? Kinderen vinden het bovendien prachtig als je hen serieus neemt en niet neerbuigend bejegent. En daar hield ik rekening mee! Maar ik verwende hen ook. Ik gaf liefde en geborgenheid, nam hen mee op spannende uitstapjes en ontdekkingen, maar bracht hen ook normen en waarden bij en voedde hen er ongemerkt mee op. Ze kwamen lachend en vertrokken lachend. Jaren aaneen. Tot dat vreselijke telefoontje...

Het was de vader van één van de 11 jarige jongens die al een jaar of drie bij mij over de vloer kwamen. Hij vertelde mij dat er in de buurt geruchten over mij de ronde deden die ernstige consequenties voor mij konden hebben. Het jaloerse zusje van een eveneens betrokken tweeling had dit op gang gebracht, nadat zij onterecht van diefstal binnen het gezin was beschuldigd. Boos was deze vader niet. Hij had immers zelf een neef die `zo' was en als zijn zoon al jaren met plezier naar mij toe kwam dan zou het wel allemaal niet zó verschrikkelijk zijn wat er bij mij thuis gebeurde...

Hij had gelijk. Alleen, de andere twee vaders stonden laag op de sociale ladder en één van hen had zelfs een criminele levensstijl. Er volgde aangifte en ik kreeg het telefonische verzoek van de politie om mij op het hoofdbureau te melden. Aldus geschiedde en enkele maanden later moest ik mij voor de eerste keer voor de rechtbank verantwoorden.

(wordt vervolgd)

Ferdi Pijnboom