Let op, ondanks de titel wordt dit geen sarcastisch stukje. Voor de verandering eens. Want wat overkwam mij vorige week? Wachtend op het groene licht stond ik rechts op de dubbele rijbaan om rechtsaf te slaan. Gezellig kletsend met een jongedame van twaalf. Toen ik optrok nam ik de bocht wat aan de ruime kant, waardoor een witte auto links naast mij moest toeteren om mij weer op mijn eigen rijbaan te krijgen. Verder niks, geen botsing, alleen wat schrik bij twee chauffeurs.

In mijn vorige blog heb ik gesproken over symbolische maatregelen tegen zinloos geweld. Daar waar symbolische maatregelen tekort schieten in het beheersen van het gedrag van (toekomstige) daders, zijn er op institutioneel vlak maatregelen voorhanden waarvan meer te verwachten valt ten aanzien van gedragsregulering. Deze kunnen ruwweg worden onderverdeeld over drie rubrieken: controle, optreden en opvoeden.

Dan is het een mooie doordeweekse julidag in 1997. Ik had een roostervrije dag en wilde na een snel bezoekje aan de warme bakker op de fiets naar het naturistenstrandje in natuurgebied Het Twiske. In de winkelstraat die mijn volkse buurt doorklieft werd ik op het trottoir ingehaald door 2 jongens op een fiets.

Een jaar later waren Johnny en ik in seksueel opzicht uit elkaar gegroeid, al bleef de vriendschap met elk van de jongens voortbestaan. Tenslotte waren zij hetero en viel ik op jonge(re) jongens. Walter en Stefan waren nu 18, Johnny 17. Toch wilde ik nu een andere (veilige) koers varen en verbrak ik de vriendschap met Philip. Ik was het ook verplicht aan hen.

Johnny had het net zo moeilijk met mijn gevangenschap als ikzelf. Hij schreef mij elke week trouw en eenmaal per week had ik hem huilend aan de telefoon. Als mijn ouders op bezoek kwamen reed hij met hen mee. Ik was veroordeeld voor ontucht met 6 jongens, tussen 1982 en 1988. Geen van de slachtoffers had zich echter negatief over mij uitgelaten. Dat was zelfs de recherche opgevallen.

Een dag of 4 later werd ik thuis rond middernacht gearresteerd. Een betrokken volwassen vriend was bij me op visite en mocht ook zijn handen op zijn rug doen. Zijn aandeel in het geheel was echter beduidend minder.

Zinloos geweld blijft zich voordoen. Zo ook zaterdagavond 17 juli 2010 in Rotterdam, waarbij een 30-jarige man het leven liet. Maar het gebeurt ook in Bronckhorst, Bussum, Maasbracht, Terneuzen of in Lottum. De vraag is kunnen wij anticiperen op zinloos geweld, als samenleving en als individu?

Intussen gingen we al geruime tijd met Philip en diens uitgebreide netwerk van gevoelsgenoten met eventuele vriendjes om. Af en toe huurde deze ergens een 6-persoons bungalow, waar we dan met soms wel 14 personen in kropen. Of we vlogen met een groep van 6 á 8 man naar een fkk,-bestemming in een warm Adriatisch vakantieland.

Petra en ik wilden aanvankelijk en in een vroeg stadium eigen kinderen. Al na enkele jaren zagen we er - nu tot mijn grote spijt - vanaf. De angst dat wij ook een (zwaar) astmatisch kind zouden krijgen was aanwezig. En wát als papa straks op het vriendje van zijn zoon of dochter blijkt te vallen...? Bovendien wilde Petra bij nader inzien graag blijven werken en aldus midden in het leven blijven staan.

In 1982 knoopte ik op straat een praatje aan met de 11 jarige Stefan, die ik onderweg naar mijn auto in zijn woonstraat passeerde. Hij stond in zijn eentje een balletje te trappen tegen een blinde muur en zong luidkeels de frase Neem me méééé... ! uit een lied van een bekende volkszanger. Toen ik daarop een lollige opmerking maakte, volgde hij mij tot mijn auto. Het `praatje' liep uit op een 20 jaar durende vriendschap, waarvan de eerste 5 jaar seksueel gekleurd waren.