 |
Wallenondernemer Marcel Kaatee: ‘Ik heb vertrouwen in mijn zaak’
De politie bracht die spanningen in verband met de Heineken-erfenis. De drie hoofdfiguren zouden twisten over de verdeling van hun bezittingen. ‘De politie interpreteerde de tapgesprekken’, zegt Kaatee. ‘Daarmee gingen ze de fout in, want ze wisten niet precies waar het over ging. Als je het dossier goed leest, dan zie je dat spanningen ontstaan door gedragsverandering van Cor van Hout. Die gaat heel veel drinken.
Tegelijk leert Willem Maike Dijkhuis kennen en gaat hij een ander leven leiden. Dan groeien de twee gabbers uit elkaar. In die tapgesprekken en in verklaringen van onder anderen Thomas van der Bijl, lees je dat die relatie met Maike bij Van Hout kwaad bloed zet. Dat speelt allemaal gelijktijdig met die aanslag. Dus je kunt niet precies duiden wat nou wat is. Verder blijkt dat Van Hout vervelend wordt tegen Sonja Holleeder. Dat vindt haar broer Willem natuurlijk ook niet leuk, om het maar zacht uit te drukken.’
De politie hoort een woedende Holleeder in gesprekken met zijn vriendin schelden op Van Hout. Er moeten dingen worden verkocht en geregeld. Eind 1996 is de kogel door de kerk. Grifhorst verkoopt het Casa Rosso-concern.
Marcel Kaatee had als collega regelmatig contact met Willem Holleeder maar merkte weinig van die spanningen. Terugkijkend: ‘Je moet niet vergeten dat Willem het Erotisch Museum pachtte, die had daar goeie inkomsten uit. En ja, als Grifhorst alles zou verkopen - maar dit is nu ook mijn eigen interpretatie - was Willem die inkomsten kwijt.’
Maar waarom wilde Grifhorst volgens Kaatee de Casa Rosso verkopen? ‘In februari 1996 verschijnt het Van Traa-rapport en daarin staat als feit dat de Heineken-ontvoerders eigenaar zouden zijn van het Casa Rosso-imperium. Maar dat is nooit feitelijk bewezen. En toch blijft iedereen volhouden: het is van de Heineken-ontvoerders. Er waren in 1996 twee razzia’s in de Molensteeg, één keer met 120 man Mobiele Eenheid. Door die negatieve publiciteit werd het Grifhorst onmogelijk gemaakt zijn bedrijf op een normale manier te runnen.’
Endstra en Grifhorst
‘Toen ik die financiële functie had onder Grifhorst, kreeg ik ook met Endstra te maken’, zegt Kaatee. Grifhorst en Holleeder waren bekenden van elkaar, maar Grifhorst en Wim Endstra kenden elkaar al sinds eind jaren tachtig van onroerendgoed-transacties met Zweedse banken en participeerden in elkaars bv’s.
Daarom is het niet zo vergezocht dat Grifhorst onder meer de automatenhallen op de Wallen in oktober 1996 overdeed aan Endstra, waarbij Grifhorst een participatie kreeg in het Seaport Marina-project in IJmuiden.
Opmerkelijk genoeg wéét de politie dat - omdat ze het koopcontract aantreffen bij een zoeking op het kantoor in de Molensteeg, maar ze vermeldt het niet in het Citypeak-dossier. Endstra blijft zo - als nieuwe Wallenbaron - publicitair uit de wind.
Justitie laat na vijf jaar onderzoek in 1997 de Heineken-hypothese voor wat het is. Het Citypeak-onderzoek komt tot een afronding: alleen een groep rond Cor van Hout, waaronder ook Thomas van der Bijl, krijgt in 1998 een veroordeling tot ruim vier jaar voor hasjhandel en deelneming aan een criminele organisatie. Holleeder en Grifhorst worden niet eens gearresteerd. Marcel Kaatee zit drie dagen vast.
