 |
Stemmen: ‘Je hebt hier meer vijanden dan vrienden’
Vrouw, 29 jaar, gedetineerd
‘Ik zit hier vanwege medeplichtigheid aan moord. Toen dat net gebeurd was, was ik helemaal ziek van de spanning. Ik vond dat ik het aan moest geven, maar wist niet hoe. Na een paar dagen kwamen ze me halen en kwam ik tot rust. Nu zit ik hier alweer een paar jaar. Ik ben hier veranderd, constant op mijn hoede. Van tevoren had ik geen idee wat ik kon verwachten van de gevangenis. Ik had beelden van Amerikaanse films in mijn hoofd. Gelukkig is het hier niet zo erg, maar ik moest wel wennen en geloofde alles wat er tegen me gezegd werd. Voordat ik de eerste keer ging luchten zei een van de PIW’ers * bijvoorbeeld dat je in tweetallen in een rij moest lopen. Toen we op de luchtplaats kwamen liep iedereen een andere kant op. Ik raakte ik in paniek, omdat ik niet wist wat ik moest doen.
‘Eén ding scheelt, ik heb hier geleerd assertiever te zijn. Je moet wel, je hebt geen keus. In het begin gaf ik van alles weg aan medegedetineerden, maar als je zo doorgaat moet je straks in een onderbroek van de inrichting naar buiten, omdat je alles hebt weggegeven. Je hebt hier meer vijanden dan vrienden en dat is lastig, want je kunt hier niet kiezen met wie je omgaat. Dat is ook lastig met ruzies, die gaan hier heel snel, omdat je niet om die ander heen kunt. Zelf heb ik gelukkig niet zoveel problemen, omdat ik me rustig houd. Sommige vrouwen zijn echter gemeen en kinderachtig. Dan lijkt het soms net alsof we weer op de middelbare school zitten.
‘Ik heb geen partner, maar je ziet hier veel vrouwen die thuis een gezin hebben en hier lesbisch worden. Dat is niets voor mij, maar ik ben wel goed bevriend met twee andere langgestrafte vrouwen. We hebben dezelfde normen en waarden, als je begrijpt wat ik bedoel. De vriendschap is wel anders, omdat je hier geen leuke dingen met elkaar kunt ondernemen, zoals buiten. Aan de andere kant is een vriendschap binnen wel hechter, omdat je veel diepere gesprekken voert en daar alle tijd voor hebt.
‘Ik vind het heel erg als mensen buiten zeggen dat de gevangenis net een hotel is. We hebben dan wel eten en een tv, maar men vergeet dat de deur dicht gaat. Van 16:30 uur tot 7:30 uur zitten wij in onze cel van tien vierkante meter. Dan spoken de gedachten door je hoofd en maak je je zorgen over thuis en je kinderen, terwijl je op de gang andere vrouwen hoort huilen. Het bezoek is één van de belangrijkste dingen in mijn leven hier. Ik vind het heerlijk om mijn kinderen te zien, te ruiken, te knuffelen en met ze te spelen.
